El hombre es un lobo para el hombre (Titus Maccius Plautus)

diumenge, 30 de novembre del 2008

¡¡TÚ SÍ QUE LA TIENES GRANDE, MAESTRO!!

“Mejor aplaude y vámonos, que termine esta función…” o eso al menos estaba yo tarareando en mi mente mientras observaba cómo se alejaba mi aprecio por alguien.

Cuando algo se ensucia, hay que limpiarlo. Cuando algo se desordena, hay que organizarlo. Cuando algo ves que se aleja (sin remedio, ojo) hay que dejarlo marchar… y olvidarlo. Retener en contra de la voluntad no ayuda ni mejora. Pero formatear las emociones me cuesta mucho más de lo que me pensaba y eso que en un principio me es aterradoramente fácil aceptar los cambios y seguir adelante… Aunque a veces de repente un buen día vuelve a surgir el sentimiento enterrado para recordarme que todavía sigue allí, que en realidad no lo he olvidado, simplemente (como decía Freud, aunque no sea santo de mi devoción) “no quería recordarlo”.

Pero si disfruto realmente con algo es ordenando las cosas. Y no hay nada mejor para sentirte bien como ordenar y limpiar, en mi caso, la caótica habitación de estudio que tengo en mi piso (“mi” piso es un eufemismo, en realidad es de mis viejos!!). “Es como una limpieza espiritual”, le comentaba hace un tiempo a un amigo. Y en mi citado caso es cierto. No podía seguir con mi vida porque aquella habitación, el piso en general, reflejaba mi malestar y desorden emocional interior y me asfixiaba… Rediós, qué mal suena esto último!! Sad but true…

Ordenar la habitación de estudio me sirvió para reordenar mis ideas. Limpiarla fue como asear mis emociones. Ahora sólo me falta pintarla y colocar las estanterías: seguir en la dirección correcta y tomar las decisiones más adecuadas, que no es moco de pavo, no.

Y por supuesto, no hay dos sin tres y cuando ves, por enésima vez, cómo alguien que por momentos parece que le importas y a ratos ves cómo te ignora, te desconcierta bastante, la verdad, y acabas pensando que no es una influencia positiva ni recomendable para tu vida en general. Así que, como haría con todos los “trastos” que acumulo durante años y que en el fondo sé que nunca voy a volver a utilizar, lo deshecho. Sí, porque a veces no se puede ni “reciclar”, no hay solución, siempre será un “trasto” en mi vida, que no me aportará nada y que en cambio, si no fuera porque abro los ojos de vez en cuando, yo seguiría guardando pensando ingenuamente que algún día podría haber de nuevo una simbiosis entre ambos como antaño.

Y ¿qué relación tiene todo lo que estoy narrando con el título del blog?... Pues bien, me hizo gracia un día el comentario que un torero le dijo a otro: “Tú zí que ereh grande, Maeztro!”, con lo antitaurina que me creo. Aunque en estas circunstancias sería más indicado decir: “Tú sí que la tienes grande, Maestro” y no me refiero a lo que el 99% de vosotros (hay que desestimar un 1% por estadística) estáis pensando. Por el contrario, me refiero a la pasividad, la ausencia, la lejanía que proyectas una y otra vez hacia mi persona. Pero yo aprendo rápido, para bien o para mal, Maestro, siempre he sido una alumna aplicada y ya he adquirido bastante de ti. Ahora sólo deseo que termine esta función, este teatro. Por eso aplaude y vámonos.

Y aun te preguntas todavía porqué la gente se acaba alejando, cansando de ti, Maestro… Es por tu actitud. Nuestras actitudes frente a los acontecimientos y las personas que nos rodean son las que hacen que la gente se acerque o se aleje de nosotros. De ahí que seguramente mi actitud no te alimenta lo suficiente y por ello te distancias y me excluyes. Deseo que tus sueños se cumplan, que seas feliz, Maestro, que la vida te sonría porque sé que te lo mereces, y porque en el fondo te aprecio, pero yo no estaré a tu lado para verlo, y quizás eso sea lo más adecuado para mí.

Yo soy fuego, Maestro, aunque asustadizo, pero también, si me hieren, quemo. Mientras que a ti te siento como el agua: en ocasiones fría, imposible de abrazar, que ahoga, que inunda, que me apaga la poca llama que últimamente tengo… Necesitas un cauce que te guíe. Yo únicamente puedo avivarte un poco, y es para lo único que me necesitas y me utilizas, como un apoyo o un cálido respaldo a tus emociones. Una vez caldeada ese agua te sientes con fuerzas para golpear con oleadas cualquier objetivo que te propones y entonces te olvidas de mi lumbre y extingues de tu alrededor, como avergonzado, la incandescencia que me caracteriza, Maestro.

Soy consciente que no soy el lecho por el cual seguirás tu curso, Maestro, sólo soy un pequeño y tímido fulgor en un momento de tu dilatada vida, una ascua perdida y desorientada entre tanta marea enardecida, incansable… Disculpa por ser sólo una pequeña chispa entre todas las llamas que te rodean y no una espectacular falla que pueda cegarte hasta la evaporación. Tampoco lo deseo ni espero llegar a serlo nunca. No quiero, ni puedo, anular a nadie con mi mediocre destello, tranquilo. Sólo quiero dar mi calor a cambio del oxígeno necesario y tú, Maestro, no eres el aire que respiro.

Va por uztedeh!

“Feuer und Wasser kommt nicht zusammen.
Kann man nicht binden,
sind nicht verwandt.
In Funken versunken steh ich in Flammen
und bin im Wasser verbrannt.”


RAMMSTEIN

BE “POLAR”, MY FRIEND!

La gent cada dia està pitjor (incloent-me, és clar) i no em canso mai de repetir que “l’ésser humà no para de sorprendre’m”, mai… Quan et penses que ja ho has vist o viscut tot… Patapam! Ahí te lanzo otra y con más fuerza! I és que quan veus que algú o alguns a qui has estimat tant durant taaaaaant de temps i un bon dia queda tot aquest amor, tota aquesta relació, totes les promeses, totes les converses, els plors, les rises, tot, queda finalment amb un valor final de 4.50 € aprox… No només et donen ganes de cridar, plorar, sortir correns, fotre cops de peu, sino de dir moltes i moltes coses que amb tota l’escalfor del moment faria caure fins i tot la muntanya més alta, metafóricament

Metafóricament, gràcies, perquè al final sempre hi ha una força interior que d’alguna manera et controla i et fa veure que tu també estàs dins d’aquest embroll, que també hi formes part i hi tens part de “culpa”… Una paraula, per cert, que odio emprar ja que, en la meva humil opinió (que no ha de ser la més encertada, per suposat) no s’ha de buscar “culpables”. En qualsevol relació de qualsevol tipus (familiar, amistat, parella, laboral, estudis, comunitat de l’anell…) tots hi participem i les coses succeixen perquè cadascú de nosaltres aporta el seu granet de sorra, o no. El fet de “no fer res”, el no actuar, també és una acció en si mateixa, passiva, d’acord, però té també les seves conceqüències. A vegades, ja ho sabeu tots, els silencis diuen més que les paraules. Molt més.

“Y el miedo hiere más que las espadas” (GRR Martin)

Bé, menys mal que el temps fa tancar les ferides i t’obre els ulls i et fa créixer en algun aspecte… O com diu la lletra d’una cançó del paio aquest… Com es diu (ara ho busco)… Neck (que no Beck), del què m’agraden potser dues cançons i en italià, en espanyol perd una mica, però no estan malament del tot… Home, s’ha de tenir en compte que són les típiques cançons romanticones empalagoses italianes de toute la vie!!! I encara que no sigui la música que millor em descriu, aquesta lletra, com deia fa 40 frases enrera, em va sobtar un matí. Una lletra que passo a “copy-pastear” sin permiso de su autor, hala! Para que me crucifiquen… Ea:

Las marcas que deja la vida nos pueden cambiar
Nos escondemos y decimos que nos han hecho madurar.
Pero todos quieren dar marcha atrás al tiempo
y muchas veces siento que se ha acabado el cuento.

Cuando escucho las canciones de años atrás
O veo anuncios en la tele que el tiempo hizo olvidar.
Pienso en la paciencia que antes yo tenía.
Ahora ya no hay tiempo de hablar en esta vida

Què no té una part de veritat?... Déu meu, quina depressió! Quasi que ara prefereixo allò de: “Ay, ay, ay, ay, canta y no llores, porqué cantando se alegran, cielito lindo, los corazones…” Digo yo… Qui canta el seu mal espanta.

Total, tanta “caguera” per no res. Al final, como sempre acabo fent: borrón y cuenta nueva. Y mejor, oye. Les rencúnies i les experiències negatives són com els pets (pedos en castellano, Furzen auf Deuscht): millor fer-los fora!! Y sanseacabó!! No podem viure sempre pensant en el passat, que passat està… Com era aquella frase? La del “quien vive en pretérito y piensa en futuro no disfruta del presente” o alguna cosa així… Doncs, això mateix, que sirva de ejemplo per a tothom o al menys recordar-ho quan tornem a caure en el remember when you did this or that o gilipolleces varias… Que no serveixen per a gaire.

Por si a alguien le reconcome la curiosité de saber cómo carallo terminó lo de los 4.50€ aprox, y hago hincapié –bonita palabra- en “aprox”, pues me gusta lo absurdo, pues fue “colorín, colorado, pim-pam-pum bocadillo de atún!”. Os quedáis igual, ¿verdad? Quiero decir que terminó, pero bien. Seguimos como siempre, eso sí, porque cada uno puso de su parte para que todo terminara bien y siguiera de igual manera, y para que la herida en este teatro de la vida se vaya cerrando por momentos, por momentos, por momentos… (un guiño a la decadencia está prohibida en tu mente… HdS)

Recordeu: “Como los pedos”.

diumenge, 16 de novembre del 2008

Oomph! in Berlin am 09.11.08

Ja explicaré, ja... Ara és massa tard -haig de dormir-, estic massa cansada i són bastantes coses que recordar... La línia 21, el Kebap amb la birra que mai es va fer, els borratxos, les paradetes de menjar al metro, les obres, les patejades contrarrellotge i contracorrent i contratottipusdemapes, la guineu creuant la carretera en meitat de la nit, el concert, els "neo", els edificis (i hotels amb mini-zulos) comunistes reformats, en Dero, en Flux, en TinTin... El kaos tan antigermànic!!... i un llarg "und so weiter"... ;D

Per ara, el meu propi video cutre del començament del concert, Monster...


(···) Bien, después de unos días de descanso desde que colgué esta última parida/tontería/txorrada, etc, he decidido "rellenarlo" un poquito más porque reconozco que me había quedado algo así como un "aquí te pillo y aquí te mato", pim-pam, arreando que es gerundio y con prisas. Pues norrr!! He vuelto, soy mujer y soy muy mala!! ;D Esto último no sé a qué ha venido pero me ha asaltado a la mente como un fotograma/flash de alguna peli que no recuerdo, ni recordaré en estos momentos por mucho que me esfuerce, y lo he escrito y ya está... Que para eso he dado de alta yo este bodrio de blog, hombreyá, y por eso escribo lo que me da la gana y cómo me da la gana!! Ea!!

Pues eso, que Berlín ha quedado como un sueño difuso y borroso en mi mente. Fue una visita taaaan "relámpago" que casi parece que jamás haya sucedido si no fuera o fuese porque tengo documentos gráficos realizados con mis propias manazas que lo confirman... Lo que es curioso es el tener tan presente todavía en la retina la imagen del ambiente y el cielo... El olor, el frío (bueno, no mucho más que aquí, nos hizo bueno, la verdad), las calles... Fue breve pero realmente intenso!

En aquellas 24h me dio tiempo de odiar el caos de líneas metropolitanas de transporte para acabar entendiéndola medianamente (o no...), temer los edificios comunistas para terminar fascinada por lo representativos que son en la historia de la ciudad (gràcies, línia 21), sentirme confundida por las obras y mezcla abrupta de estilos arquitectónicos para luego agradecer el juego fotográfico que da la ciudad entera en sí... Aunque yo no pudiera captarlo por las malditas baterías de mi cámara! Y sobre todo, quedarme con las ganas de ver todos y cada uno de los museos!! Scheisse!!... Excusa excelente, por otra parte, para volver, jejeje... Total, que fue como una relación amor-odio debido a las prisas, los nervios, el idioma (QUE NO SE LES ENTIENDE, COÑE!! POR MUCHOS AÑOS DE DEUTSCH DEL COPÓN QUE PUEDA HABER ESTUDIADO!!)... Y ese peacho de zulo de habitación con vecinos rusos!! Cómo olvidar a ese gran tenor o varítono o soprano o lo que fuere, que nos tocó aguantar a las 08.00 am y hacer callar con sendos golpes a la pared de papel de fumar que nos separaba!!

Y lo más increíble: el ver cruzar la carretera, con magna dignidad y en plena posesión del conocimiento de la normativa viaria, a un zorro (o zorra... No me hagáis chistes fáciles!) en medio de la noche, antes de entrar en el Columbia Club donde íbamos a experimentar el susodicho concierto que era la excusa del viaje.... Que sí, que sí, repito que nos pasó por delante, a escaso metro y medio, un zorro/a de la familia Canidae, tribu Vulpini, no os imaginéis otras cosas que erraríais!! ;D
Imagehosting at Imageloop

Pues bien, después de la vision zorril (que no es la de arriba, el nuestro era ya adulto y en movimiento! Y la perplegidad nos impidió reaccionar para hacerle una fotico), de aguantar los empujones de la cola para entrar y a dos teloneros (no uno, no!, DOS!) por fin aparecieron los histriónicos Oomph! que no comentaré porque no sería nada objetiva.

Yo disfruté cantando, riendo, flipando con Dero y sus caretos y sus casi 40 tacos y en forma, con el resto del grupo, aber natürlich, con las versiones de las canciones en vivo que suenan mucho más cañeras y no tan techno-comercial, con el "altercado" que tampoco comentaré porque borderlines hay en todas partes y en mi pueblo a calderadas... Etc.

Pero los teloneros merecen una especial mención (o eutanasia activa en algún momento):

1. El primero, MINA HARKER BAND, en la misma onda gótico-techno-cosarara pero con una cantante que lo bordaba. Las canciones eran incluso bailables y la tía, que me recordaba físicamente algo a Amaral pero con el pelo un poco más a lo "garçon", tenía una voz grave que atrapaba bastante. Lo que no llegué a entender era la frialdad del público: NO SE MOVÍA NI CRISTO!! Bueno, Cristo tiene excusa porque está fiambre pero el restooooo?!!Todos mirando, sí, parecía gustarles, aplaudían y todo eso pero ni pestañeaban... ¿Gases intestinales? ¿Mono de tabaco porque estaba prohibido fumar? ... Cómo se puede ser tan estático en un concierto?!! En fin... Estarían en StandBy para ahorrar energías...

2. El segundo telonero... ALL ENDS... Aun no sé si yankee o canadiense, ahora lo busco por el Google o MySpace (OH, GOTT, SUECOS!!) Bueno, qué puedo decir... He de reconocer que yo me quedé con la boca abierta y flipando todo el interminable rato que estuvieron tocando. Más que nada porque hubiera sido el grupo de rock por el que hubiera matado a los 13-15 años de tierna edad por ir a ver, pero... Ahora, en Berlín, con Oomph??? Qué coño pintaban allí???!!! Si eran más heavies que el infierno!!! Y en TODOS los sentidos!!! Y si no que se lo pregunten a alguien que yo me sé!! ;D El batería era una mezcla étnico-cultural extraña, los guitarristas parecían a punto de descoyuntarse las cervicales con tanto cabezazo mientras quemaban las cuerdas de las guitarras, las dos pavas que cantaban (con buenas voces, la verdad, la de la pelirroja en cuestión es genial para el tipo de música que hacen) parecían sacadas de un Motel de carretera y no sigo más... Pero mira tú por ande que al final hicieron que los fríos berlineses se movieran y repitieran alguna que otra coreografía como monitos de feria... Endlich! No sé si estos teutones les siguieron el rollo para entrar en calor para cuando salieran Oomph en escena, pero bueno, les daremos el beneficio de la duda.

Y ná más, hasta aquí puedo leer. No quiero extenderme más porque tampoco es necesario. Si queréis haceros una leve idea de lo que fue el concierto en cuestión os dejo unos links (si sé añadirlo al blog, que yo para ésto soy muy virgen) para que espiéis un poco, os riáis a mandíbula batiente, critiquéis y demás. Apa, a passar-ho bé!!

OOMPH
MINA HARKER
ALL ENDS