El hombre es un lobo para el hombre (Titus Maccius Plautus)

diumenge, 16 de novembre del 2008

Oomph! in Berlin am 09.11.08

Ja explicaré, ja... Ara és massa tard -haig de dormir-, estic massa cansada i són bastantes coses que recordar... La línia 21, el Kebap amb la birra que mai es va fer, els borratxos, les paradetes de menjar al metro, les obres, les patejades contrarrellotge i contracorrent i contratottipusdemapes, la guineu creuant la carretera en meitat de la nit, el concert, els "neo", els edificis (i hotels amb mini-zulos) comunistes reformats, en Dero, en Flux, en TinTin... El kaos tan antigermànic!!... i un llarg "und so weiter"... ;D

Per ara, el meu propi video cutre del començament del concert, Monster...


(···) Bien, después de unos días de descanso desde que colgué esta última parida/tontería/txorrada, etc, he decidido "rellenarlo" un poquito más porque reconozco que me había quedado algo así como un "aquí te pillo y aquí te mato", pim-pam, arreando que es gerundio y con prisas. Pues norrr!! He vuelto, soy mujer y soy muy mala!! ;D Esto último no sé a qué ha venido pero me ha asaltado a la mente como un fotograma/flash de alguna peli que no recuerdo, ni recordaré en estos momentos por mucho que me esfuerce, y lo he escrito y ya está... Que para eso he dado de alta yo este bodrio de blog, hombreyá, y por eso escribo lo que me da la gana y cómo me da la gana!! Ea!!

Pues eso, que Berlín ha quedado como un sueño difuso y borroso en mi mente. Fue una visita taaaan "relámpago" que casi parece que jamás haya sucedido si no fuera o fuese porque tengo documentos gráficos realizados con mis propias manazas que lo confirman... Lo que es curioso es el tener tan presente todavía en la retina la imagen del ambiente y el cielo... El olor, el frío (bueno, no mucho más que aquí, nos hizo bueno, la verdad), las calles... Fue breve pero realmente intenso!

En aquellas 24h me dio tiempo de odiar el caos de líneas metropolitanas de transporte para acabar entendiéndola medianamente (o no...), temer los edificios comunistas para terminar fascinada por lo representativos que son en la historia de la ciudad (gràcies, línia 21), sentirme confundida por las obras y mezcla abrupta de estilos arquitectónicos para luego agradecer el juego fotográfico que da la ciudad entera en sí... Aunque yo no pudiera captarlo por las malditas baterías de mi cámara! Y sobre todo, quedarme con las ganas de ver todos y cada uno de los museos!! Scheisse!!... Excusa excelente, por otra parte, para volver, jejeje... Total, que fue como una relación amor-odio debido a las prisas, los nervios, el idioma (QUE NO SE LES ENTIENDE, COÑE!! POR MUCHOS AÑOS DE DEUTSCH DEL COPÓN QUE PUEDA HABER ESTUDIADO!!)... Y ese peacho de zulo de habitación con vecinos rusos!! Cómo olvidar a ese gran tenor o varítono o soprano o lo que fuere, que nos tocó aguantar a las 08.00 am y hacer callar con sendos golpes a la pared de papel de fumar que nos separaba!!

Y lo más increíble: el ver cruzar la carretera, con magna dignidad y en plena posesión del conocimiento de la normativa viaria, a un zorro (o zorra... No me hagáis chistes fáciles!) en medio de la noche, antes de entrar en el Columbia Club donde íbamos a experimentar el susodicho concierto que era la excusa del viaje.... Que sí, que sí, repito que nos pasó por delante, a escaso metro y medio, un zorro/a de la familia Canidae, tribu Vulpini, no os imaginéis otras cosas que erraríais!! ;D
Imagehosting at Imageloop

Pues bien, después de la vision zorril (que no es la de arriba, el nuestro era ya adulto y en movimiento! Y la perplegidad nos impidió reaccionar para hacerle una fotico), de aguantar los empujones de la cola para entrar y a dos teloneros (no uno, no!, DOS!) por fin aparecieron los histriónicos Oomph! que no comentaré porque no sería nada objetiva.

Yo disfruté cantando, riendo, flipando con Dero y sus caretos y sus casi 40 tacos y en forma, con el resto del grupo, aber natürlich, con las versiones de las canciones en vivo que suenan mucho más cañeras y no tan techno-comercial, con el "altercado" que tampoco comentaré porque borderlines hay en todas partes y en mi pueblo a calderadas... Etc.

Pero los teloneros merecen una especial mención (o eutanasia activa en algún momento):

1. El primero, MINA HARKER BAND, en la misma onda gótico-techno-cosarara pero con una cantante que lo bordaba. Las canciones eran incluso bailables y la tía, que me recordaba físicamente algo a Amaral pero con el pelo un poco más a lo "garçon", tenía una voz grave que atrapaba bastante. Lo que no llegué a entender era la frialdad del público: NO SE MOVÍA NI CRISTO!! Bueno, Cristo tiene excusa porque está fiambre pero el restooooo?!!Todos mirando, sí, parecía gustarles, aplaudían y todo eso pero ni pestañeaban... ¿Gases intestinales? ¿Mono de tabaco porque estaba prohibido fumar? ... Cómo se puede ser tan estático en un concierto?!! En fin... Estarían en StandBy para ahorrar energías...

2. El segundo telonero... ALL ENDS... Aun no sé si yankee o canadiense, ahora lo busco por el Google o MySpace (OH, GOTT, SUECOS!!) Bueno, qué puedo decir... He de reconocer que yo me quedé con la boca abierta y flipando todo el interminable rato que estuvieron tocando. Más que nada porque hubiera sido el grupo de rock por el que hubiera matado a los 13-15 años de tierna edad por ir a ver, pero... Ahora, en Berlín, con Oomph??? Qué coño pintaban allí???!!! Si eran más heavies que el infierno!!! Y en TODOS los sentidos!!! Y si no que se lo pregunten a alguien que yo me sé!! ;D El batería era una mezcla étnico-cultural extraña, los guitarristas parecían a punto de descoyuntarse las cervicales con tanto cabezazo mientras quemaban las cuerdas de las guitarras, las dos pavas que cantaban (con buenas voces, la verdad, la de la pelirroja en cuestión es genial para el tipo de música que hacen) parecían sacadas de un Motel de carretera y no sigo más... Pero mira tú por ande que al final hicieron que los fríos berlineses se movieran y repitieran alguna que otra coreografía como monitos de feria... Endlich! No sé si estos teutones les siguieron el rollo para entrar en calor para cuando salieran Oomph en escena, pero bueno, les daremos el beneficio de la duda.

Y ná más, hasta aquí puedo leer. No quiero extenderme más porque tampoco es necesario. Si queréis haceros una leve idea de lo que fue el concierto en cuestión os dejo unos links (si sé añadirlo al blog, que yo para ésto soy muy virgen) para que espiéis un poco, os riáis a mandíbula batiente, critiquéis y demás. Apa, a passar-ho bé!!

OOMPH
MINA HARKER
ALL ENDS

3 comentaris:

Plyngo and Me ha dit...

Hola Regina, un saludo desde las Islas Cook. Una pena que no me entere de casi nada de lo que pones... pero la foto del lobo es tremenda. Saludos.

Espero que pases una "bona tarda" y que se escriba así...

Plyngo and Me ha dit...

Yo quiero ir a Berlín, yo quiero ir a Berlín, yo quiero ir a Berlín...

Saetabis ha dit...

Gracias, Plyngo and me, por comentar!! ;D... Y si quieres ir a Berlín, tranqui, que te aviso cuando pueda escaparme y nos vamos todos!! yo tengo que repetir como sea, es una ciudad imponente para la que necesitas mínimo 3-4 días si quieres verla bien... Ais, ais, cuánta añoranza... Y sí, lo has escrito bien (bona tarda), hasta otra!!! Un fuerte abrazo :D