El hombre es un lobo para el hombre (Titus Maccius Plautus)

divendres, 29 d’agost del 2008

... Aus Innsbruck mit Liebe... Part Four

21 de juli de 2008

Ais, Jabibi, Jabibi... Cuaaaaaaaaaanto que me alegro de saber que todavía sigues respirando en esa ala norte de l´Hospi Clínic haciendo ese peacho de "tunno notunno" pa mear y no echar gota... Yo ahora me encuentro en meine kleine Pause de Klasse y me congratula comprobar que ha cesado la peacho de lluvía que no ha parado desde domingo bien temprano, o trempado, según convenga...

Pero aquí estas minúncias de lluvia no dan miedo... Bueno, de hecho, para ser exactos, llover, lo que es llover a mansalva fue después de la comida... uuunos relámpagos!! uuunos truenos!! una cortina que no se veía ná-de-ná!!... Por la manyana hacía simplemente un tiempo nublao tirando a tristón-necesita-un-amigüito pero que era un vicio hacer fotos al cielo... mis paranoias de siempre con las nubes... y como no pudimos escaparnos a la montanya, doncs, nos quedamos en casa: la pareja feliz (y feliz de verdá) haciendo sus cuentas, facturas y demás, y yo haciendo toooooooooodos los deberes del cole, como buena nena, y dos peacho de redacciones que cuando las ha visto hoy el profe yo no sé si la expresión era de "voy a llorar de la alegría de ver que alguien me hace caso cuando pido que escriban" o de "me quiero de morí pa no corregir a la porculera ésta"... Pero como que me da igual, que pa eso he pagao y el tio es muy majete y siempre me pone algún comentario gracioso al final de la corrección... Que yo interpreto como cínico ya que después de ver las 243759038400 millones de faltas es bastante increíble eso de "sehr Gut!!" i demás... ;D

Será para no hundirme en la miseria porque ve que me esfuerzo muxo por cajcar en alemán y gasto folios y tinta, pa no desanimarme, amos... :)))))

Bien... Que de adelgazarme YO nada porque farto más que un cerdo, que aquí mucha verdurita pero con patatas, carne, suquillo, y una reposteríaaaaaaaaaaaaa... Podió y polavirgen!! Pero tampoco me veo que haya engordao como me pasa cada vez que voy al pueblico... Será porque allí me meto unas siestas de 5 horacas y mi mamuchi no quiere que me levante pronto?? Y aquí me levanto cada día (findes incluídos) a las 7 du matin, no paro en tol día, y me acuesto a las tantas??? ... Total, que sigo en mi línea...

Ja veieu, ara estic pensant que la nostra Skywalker pot tenir raó i pot ser per treurem tota aquesta germanofilia haria de passar-me aquí 1 any o així per a que sem anés tota la tonteria que tinc a sobre... Y a mí qué pena me da!!!... A ver si me toca la Primi y me vengo un par de anyos, o quien dice 2 dice 6, da igual, hasta que me canse, que igual és al cap de 2 mesos, mai se sap... Ais, si poguera fer-ho, o meus rapaces!!

Pero lo que quería narrar es el descubrimiento que hice el viernes pasao... Estaba hasta los webs de ver la city (que ya me sé la historia de Maximiliano, Max pa los amigos como yo, de memoria!), no quería quedarme en casa leyendo, estaba to recogido y guisao, Karin und Robert estaban en la casa nueva haciendo las reformas y limpiando y no me dejan ayudar... Total, que pillé la bici y me fui por el parque de al lao de casa (Sillpark), pero me aventuré a ir hacia el infinito y más allá, me dije: voy a seguir esta "Promenadelauf" de 14 km a ver ande lleva... Y flipé... Qué bien montao lo tiene esta penya...

Ej ke aprovexan cualquier resquicio de terreno para dejar que crezca la naturaleza, no como en Hispania que nos empecinamos en plantar hierbajos no autóctonos o que no van con el clima, dícese del siempre moribundo césped!! Y hay una peacho de ruta a ambos lados del afluente Sill, todo verde, con árboles enormes, con flora y fauna autóctona, no es un paseo o ruta muy ancho en algunos tramos, pero está superbien cuidado y a la que se expande hay zonas de recreo y merenderos, y parece Hobitton, y la gente va haciendo footing, paseando con ninyos y/o xuxos (total, pal caso)... Y donde el río se tranquiliza un poco hay un lago ande la penya se banya y es una gracia ver todas las bicis (sin atar) en filereta y... Paro ya... Es que al pasar por un tramo ande los árboles no dejan ver el cielo (qué bonito mha quedao!), me emocioné i pensé, tengo que venir cada día para memorizarlo en la retina y hacer fotos...

I això és el que vaig fer el diumenge, quan la pluja va frenar una mica la intensitat cap a les 18h... Jo pensava que seria la única boja amb bici pel carrer, però no (que poco acostumbraos estamos los ibéricos, que con 4 gotas nos escondemos!... bueno, yo no, mencanta...), habían mataos como yo haciendo footing bajo el calabobos o xiri-miri, paseando y demás, com qualsevol dia de solete, però és clar, en menys quantitat, que era molt dagrair... Jo amb la meva jaqueta Quechua fineta impremeable més contenta, és la millor compra que he fet aquest any... I vaig poder donar una volta forssa gran als Alps, que sempre el veia des de la mateixa perspectiva...

Bé, doncs per tornar a casa vaig comenssar a deixar perdrem com a mi magrada i vaig acabar a laltra part del riu on el passeig em va semblar encara més maco i més verd (amb el que plou ja pot estar verd, ja) i ja vaig arribar a un lloc on no sabia on collons mhi trobava... Genial!!! Total, vaig continuar el caminet de la bici i quan em va rotar (=vaig voler, de Rot=erupto, rotar=eruptar... dahí la frase... ja que ací incentiven el tirolés, jo incentive el vallaí, manda carallo!!) vaig girar per un pont i em vaig trobar per la part de darrere de les casetes pijes que ja coneixia, total, Innsbruck és petit... Bueno, té gairebé 100.000 habitants... xicotet del tot no és, em sembla que és més gran que Xàtiva... prou... (corregiu-me, si voleu)... Total, que quan vaig tornar a casa estava feta una braga/caldo/pols i tenia una gana de por!!

Així que com eren ja les 20.30 i estava blava (de fam) em vaig fotre un tross de la Moussaka que haviem estat preparant tot el dissabte al vespre entre els 3 amb un catxondeo... Una amenideta i la nena es va quedar com una reina... Després un dolcet i apa, a llegir un poquet de Mr. Martin... però com em vaig ficar al llit per llegir, em vaig quedar inconscient (amb la pantxa pleneta, clar) i mhe despertat aquest matí per dutxar-me, esmorssar que te cagues i anar a la Uni... Menys mal que mhavia canviat i portava el pijameta... Endeluego, aquí tengo una facilidad de quedarme en coma profundo que no me reconozco, no les oí llegar y según su versión: llegaron sobre las 23h haciendo un ruído enorme, se tuvieron que duchar, y entraron en mi habitanción para desenchufar los 2 portátiles... Bueno, me creo esto último porque los susodichos portátiles no estaban cuando me he despertao que si no... Y sin tapones!!! Ais, no quiero volver a mi barrioooooooo, no quierooooooooo!!!!

Bueeeeno, y sus dejo que quiero preparar un poco de pasta en casa, prepararme las cosas para el examen de este jueves (no quieroooo) y largarme a tomar algo, quando me llegue la factura del Yoigo este mes sí que lo voy a flipar, me voy a acordar más de las vacacioneeeees... Lo peor es que el lunes que viene ya vuelvo al curro... Eso sí que va a ser duro de verdad... Esa peacho de Depre Post Vacacional (DPV) del quince...!!!! ;P

Y ná más, ya no sus quiero amargar más con mis chorradas, os escribo simplemente por hacer tiempo hasta que vuelvan a reponer más pastas en la cafetería... jejejejeje... Fins aviat, nanos, cuideu-se molt i... volia contar-vos una cosa però seria alguna mentida molt grossa perquè no menrecordo...

Petons!!!