Io non ti chiedo niente...
¿Qué hace que te vuelvas tont@ de golpe, que no puedas comer ni dormir, que los nervios te invadan y no dejes de suspirar a destiempo y tener una sonrisa estúpida tatuada en la cara? ¿El amor? ¿El enamoramiento veraniego? ¿Las hormonas alteradas?
Ni idea. Sólo sé que, a pesar de que me encanta esa sensación de bienestar y tontería suprema, pensaba que tardaría en volverla a sentir de nuevo. Pero qué cierto es que cuando te atontas por alguien no ves más allá de tus narices, ni defectos, ni problemas ni rien de rien... Es extraño, inquietante, interesante, enfermizo, divertido, doloroso, pero sobre todo ciego, muy ciego... Ciego hasta el punto de quedarte pillad@ por alguien que representa tooooooodo aquello que nunca te ha gustado y que siempre has intentado evitar, al menos en mi caso: demasiado delgado, fumador... y no continúo porque sería demasiado descriptivo y se me oprimiría el corazón sin necesidad alguna. Ahora que ya lo tenía superado!!
Fue algo matemático: menos por menos, igual a más... Él tenía todas las cargas negativas que no me gustaban pero que todas juntas, al multiplicarse, se anulaban o se convertían en algo... positivo? No, simplemente tenía su destructiva mezcla de arrebatador encanto y morbo que junto con su profunda voz y la manera cómo tan dulcemente me trataba hacía que sólo pudiera ver a la persona con virtudes, y el resto de "pequeño e insignificantes" defectillos de nada, no tenían la menor importancia... Total, yo también estoy cargada de defectos, puñetas, manías y un largo etc hasta el infinito y más allá!!
LIX
17
Yo sé cuál el objeto
de tus suspiros es;
yo conozco la causa
de tu dulce
secreta languidez.
¿Te ríes?... Algún día
sabrás, niña, por qué:
tú acaso lo sospechas,
y yo lo sé.
(G.A.Bécquer)
Pues eso, que me puse tonta, enamorá (de la vida, aunque a veces duela), y con esa delicada obsesión de pensar en todo momento en él... Es alucinante la sensación de felicidad y de ganas de comerse el mundo que da este estado emocional. Qué bonito!! Lástima que no dure eternamente... Aunque en parte es mejor, por supuesto, ya que creo necesario que se convierta favorablemente en otras sensaciones y relaciones más estrechas y profundas para que una relación continúe y evolucione... Pero qué bellos son esos preliminares, esos primeros momentos para conocerse, esos días de "tontuna" que te hacen permanecer en un perpetuo estado flotante y con la risa más floja de lo acostumbrado... Ese dolor de estómago, que más que dolor es como una alarma de móvil que te avisa que le has de llamar o escribir o te recuerda que aquella tarde vas a volverlo a ver... Ays, ays... Qué bonito!!
Un leve dolor de estómago que se convierte en un ardor agudo cuando ambos descubren atónitos que todo el "amor" que les cegaba no les dejaba ver que en realidad no tenían objetivos comunes en el futuro de sus vidas... Y que las circunstancias y las distancias geográficas que les rodeaba tampoco se lo iban a poner fácil para continuar con aquella dulce relación...
Quizás el ardor de estómago fuera en gran parte provocado por la rabia e impotencia de ver que ante tí se aleja la oportunidad de continuar con alguien con quien te sientes realmente a gusto, con el que puedes ser tu mism@ en todo momento. Alguien que no te coharta en tus acciones, que no te pone límites ni te intenta manipular para que seas de otra manera, diferente, a su conveniencia, que no intenta moldearte a su imagen y semejanza, que no quiere que seas igual que él si no alguien complementario... Que notas que te equilibra cuando habla, cuando calla, cuando gesticula, cuando mueve las manos, cuando se desordena el cabello porque se pone un poco nervioso, cuando te mira... Sobre todo cuando se acerca y te mira... Alguien que en los momentos de crisis, en vez de empeorarlos, te da paz... Mucha paz.
XIII
29
Tu pupila es azul, y cuando ríes,
su claridad suave me recuerda
el trémulo fulgor de la mañana
que en el mar se refleja.
(G.A.Bécquer)
Pues bien, todo terminó como la canción de "Ironic" de mi muy amada Alanis Morissette: "...It's meeting the man of my dreams and then meeting his beautiful wife..." Nooooooo, no estaba casado!! Gracias a los dioses del Olimpo!! Más bien, su beautiful wife era su Postdoctorado... Atado hasta el tuétano a ese postdoc, y con el que no había posibilidad de coordinación en nuestros encuentros. A no ser... A no ser, efectivamente que yo lo dejara todo y me fuera con él... En otras circunstancias (cuántas veces habré repetido esta frase...) lo hubiera hecho y no me hubiera importado, aunque luego no hubiera funcionado, aunque luego me hubiera arrepentido, aunque hubiera tenido que volver defraudada, da igual, "que me quiten lo bailao"!! Pero en la situación que me encuentro ahora y después de mi laaaaaaaaaaarga experiencia, yo tampoco estaba dispuesta a sacrificar toda mi vida por una ceguera momentánea...
Puede que penséis "entonces no le amabas de verdad" y os estaréis equivocando. Hay que encontrarse en la situación para verlo y valorarlo... Hay que hallarse entre la espada y la pared para herirse un poco y poner en la balanza tus deseos, tus sueños, tus experiencias y mesurarlo. Hay que arriesgar para perder o ganar y nosotros dos, esta vez, optamos por arriesgar (y perder) nuestros sentimientos... Ambos estuvimos de acuerdo, ambos veníamos de experiencias totalmente diferentes y vidas diferentes pero con ideas claras de lo que NO queríamos volver a repetir y la rutina de cada uno se interpuso por en medio... Tres son multitud!! Y fue así de simple: él no podía sacrificar su postdoc para venir a mi lado y yo no podía sacrificar mi estado laboral por irme al suyo... Al menos no en el corto plazo de tiempo que él me daba... Iba todo de una manera bastante acelerada pero por mucho que me guste la velocidad, con los sentimientos es diferente... Sad but true.
Y todo terminó en la caótica Estació de Sants con un beso al más puro estilo "Casa Blanca"... Siempre nos quedará París, Berlín, Mozambique... ;D... Y por supuesto el hondo sentimiento de pérdida y unas ganas constantes de llorar... Pero esto es lo normal, no me avergüenzo de ello, ni tenemos porqué hacerlo jamás, lo preocupante sería el "no sentir", el "no llorar"... Eso sí que es realmente triste... Como una vez dijo alguien: es mejor amar y perder, que jamás haber amado...
XLIV
10
¡Llora! No te avergüences
de confesar que me quisiste un poco.
¡Llora! Nadie nos mira.
Ya ves: yo soy un hombre... y también lloro.
(G.A.Bécquer)
1 comentari:
Acabe de llegir el teu comentari... és cert... no para de sorprendre'm el fet que parles amb gent tan diversa, amb unes experiències de vida tan diferents i, en canvi, en el fons uns sentiments tan iguals... has expresat perfectament el que implica eixe sentiment anomenat amor o enamorament... et sents com flotant, pareix que de sobte totes les desgràcies del món han acabat... fins que un dia la realitat et colpeja diguen-te que has de tornar al principi, que tal vegada no pot ser, que tal vegada ha estat un error o tal vegada la vida s'empenya en no deixar-te gaudir-ho fins a l'éxtasi de l'acord i la simbiosi amb la vida de l'altra persona...
Però la vida continua, l'interruptor de les emocions de l'estomac es transforma en una angoixa, un nuc que no et deixa respirar, ni menjar, ni beure, un nerviós que et provoca angúnia en cada mos que et portes a la boca...
Fins que de nou l'interruptor emocional s'apaga i pareix que el teu cos torna a la normalitat quant el sentiment es mitiga... vaja!!!!!!... i la vida continua... no deixes mai de ser tú, fes-te forta en la decisió presa, no t'enpendeixques de la teua determinació i no oblides que les amigues estan per a oferir-te el seu muscle i ajudar que les papallones que revolotegen a l'estómac tornen a la normalitat... Fins aviat... Besets...
Publica un comentari a l'entrada